مقدور ، خواه هر دو اينها در ركعتى بوده باشد يا هر يك در ركعتى ، در صورت اول قيام استقلالى و استنادى هر دو در ركعتى خواهد بود ، و در صورت ثانيه هر يك در ركعتى اشكالى در اينها نيست . كلامى كه در اين مقام است اين است كه هرگاه كسى معتقد اين بوده باشد كه هر گاه اختيار قيام استقلالى كند در بعض أحوال نماز محتاج خواهد شد به قعود در بعض أحوال ديگر ، به خلاف اين كه هرگاه اختيار نمايد قيام استنادى را در اين صورت كل نماز با قيام استنادى خواهد بود ، آيا عدول از استقلال به استناد ، در اين صورت جايز خواهد بود يا نه ؟ ظاهر اين است كه جايز نبوده باشد ، پس لازم است با تمكن از قيام استقلالى آن را اختيار نمايد ، اگر چه معتقد اين بوده باشد كه با اختيار آن محتاج خواهد شد به قعود در بعض أحوال نماز . مبحث سوم در بيان وجوب اعتماد است به هر دو پا در قيام يا عدم وجوب آن بدان كه اين مطلب منقسم بر چند قسم مىشود : اول - آن است كه اعتماد به هر دو پا كند به نهج واحد ، به اين معنى كه القاى ثقل بدن نمايد به هر دو پا به طريق مساوات ، ظاهر اين است كه اين لازم نبوده باشد . دوم : آن است كه حامل ثقل بدن أحد رجلين بوده باشد نه ديگرى ، اين قسم ظاهر اين است كه جايز نبوده باشد . سوم : آن است كه حامل بدن هر دو پا بوده باشد ، لكن خواه به طريق مساوات بوده باشد يا مختلف ، ظاهر اين است كه اين قسم لازم بوده باشد .